بحر در کوزه

«چنین گفت زرتشت» را دوباره خواندم. چه چشم های تیزی! بیهوده نیست که اروین یالوم و رولو می که روانکاو هستند تا این اندازه به او ارجاع می دهند. خواستم گزیده ای را اینجا بگذارم. مثل این است که بخواهی خلاصه ای از دیوان حافظ تهیه کنی. کار عبثی است. بخش های «درباره ی پارسایی»، «درباره ی رحیمان» و «درباره ی بی دین گشتگان» درخشان تر است. فایل پی دی اف هم قابل دسترسی است.

«به راستی، من جنگلی هستم و شبی از درختان تاریک. اما آن که از تاریکی ام نهراسد، در زیر سروهایم دامنه های گل سرخ نیز خواهد یافت.»

«در کوهستان کوتاه ترین راه از چکاد است به چکاد. اما بهر آن تو را پاهایی بلند باید. گزین گویه ها می باید چکادها باشند و آنان را که رویِ سخن به جانب شان است تنومند و بلندبالا»