شعر بیدل

درهای فردوس وا بود امروز از بیدماغی گفتیم فردا

گوهر گرهبست از بینیازی دستیکه شستیم از آب دریا

کثرت نشد محو از ساز وحدت همچون خیالات از شخص تنها

...

به هیچ صورت زدورگردون نصیب ما نیست سربلندی

ز بعد مردن مگر نسیمی غبار ما را برد به بالا

رمیدی از دیده بیتأمل، گذشتی آخر به صد تغافل

اگر ندیدی تپیدن دل، شنیدنی داشت نالهٔ ما