نقش جبین ما را، شک و یقین کشیدیزندانِ زندگی را اندوهگین کشیدیعَجزیم و آرزوها، از بس که گِردِ خود باخِشتِ صفات و اَسماء، دیوارِ چین کشیدیعمریست ایستادی در مرزِ کفر و ایمانیا رازِ آن شنیدی یا نازِ این کشیدیتا گریههای ما را، هر عابری ببیندپیراهنِ جنون را، بیآستین کشیدیدر سنگلاخِ تبعید، ارواحِ یاغیان را...

درهای فردوس وا بود امروز xa0 xa0از بیدماغی گفتیم فردا گوهر گرهبست از بینیازی xa0 xa0xa0دستیکه شستیم از آب دریا کثرت نشد محو از ساز وحدت xa0xa0همچون خیالات از شخص تنها xa0... به هیچ صورت زدورگردون نصیب ما نیست سربلندی ز بعد مردن مگر نسیمی غبار ما را برد به بالا رمیدی از دیده بیتأمل، گذشتی آخر به صد ت...

سعدی پا بر روی زمین دارد؛ در عین اینکه اخلاقگراست، ولی خیلی واقعنگر است. شما هیچ سخنی در سعدی نمیبینید که رویاپردازانه و خیالپردازانه باشد، یعنی توصیهای به انسان بکند که عملکردن به آن در توان یک انسان عادی نیست. دوم اینکه در سعدی یک تنوع گرایش وجود دارد، یعنی گاهی گرایش به عرفان و عشق عرفانی

دمکراسی، لیبرالیسم، اندیویدآلیسم، سکولاریسم، لائیسیته، اروتیسم و ... حدود اعتدالِ اینها لنگرگاههای نهایی و پایانههای تاریخاند. رمز پایداری و پایانی بودن این امور نه ارزش آنهاست و نه گزینش آگاهانه و نه جبر تاریخ به معنای کلاسیک. اینها محصول عقب نشینی سنگر به سنگر موانع کامجویی انسانها تا جایی اس

هفت سال گذشته است. اوایل خود را خوشبخت ترین میدانست و از این تذکر منطقی که خوشبخت بودن مهم است نه خوشبخت ترین بودن، رنجه می شد. دو سال در نهایت دلداری و دلدادگی گذشت و ناگهان عشق او غروب کرد، هر چند برای من هنوز ظل افتاب بود.xa0چنان بیرحم زد تیغ جدایی،xa0که گویی خود نبودهست آشنایی. معشوق کاملی بود، ...

http://neeloofar.org/critic/213-mohamad-sadeghi/1521-150595.html پیوست بهxa0 http://aphorisms.blogfa.com/post/25 xa0

«چنین گفت زرتشت» را دوباره خواندم. چه چشم های تیزی! بیهوده نیست که اروین یالوم و رولو می که روانکاو هستند تا این اندازه به او ارجاع می دهند.xa0خواستم گزیده ای را اینجا بگذارم. مثل این است که بخواهی خلاصه ای از دیوان حافظ تهیه کنی. کار عبثی است. بخش های «درباره ی پارسایی»، «درباره ی رحیمان» و «درباره...

« زندگی شاد غیر ممکن است؛ بهترین زندگی ای که بشر می تواند به دست آورد، زندگی شجاعانه است.»

پاکدامن کلی وقت اضافه می آورد و هوسران وقت سرخاراندن هم ندارد. بگذار اشکهایت فرو غلتند ولی مجال ایستادن هم به سرشکت بده، بگذار ناله های سوزناک از اعماق جانت برآید، اما برایش حدی نگه دار. باید در اشک هایی که می ریزیم امساک کنیم چون هیچ چیز به اندازه آنچه همیشه مورد نیاز است، شایسته ی مراقبت و مصرف مح...

و عشق ، تنها عشقxa0ترا به گرمي يك سيب مي كند مانوس.و عشق ، تنها عشقمرا به وسعت اندوه زندگي ها برد،xa0مرا رساند به امكان يك پرنده شدن.- و نوشداري اندوه؟- صداي خالص اكسير مي دهد اين نوش.

بودا: «سکوت» طلاست؛ و بهترین سخن، نقره ی از سکه افتاده ای بیش نیست! گاهی گریز و گزیری از سخن گفتن نیست، گاهی سخن گفتن وظیفه ی اخلاقی است، گاهی... ولی تفاوتی نمی کند. حتی وقتی بهترین سخن ممکن را، آنجا که خیری در سکوت نیست، بگویی باز هم طلا را با نقره ای از سکه افتاده معاوضه می کنی. ان الانسان لفی خسر...

ای عشق! برای نجات جهان کفایت نمی کنی دیگر «رضا کاظمی» سفر ناگزیر انسان از «یونان» به «امریکا» و سوگواری همیشگی!

http://shamlou.org/?p=380

فصل عوض می شود جای آلو را خرمالو می گیرد جای دلتنگی را دلتنگی «علیرضا روشن» ......................................... با لولهی تفنگ چای را هم میزند با لولهی تفنگ جدول را حل میکند با لولهی تفنگ فکرهایش را میخاراندxa0 گاهی هم روبه روی خودش مینشیند و ترکشهای خاطره را از مغزش بیرون میکشد باید قبول کنیم ...

آری، تو نیز میآیی سرانجام شادیِ کوچکِ عادیِ روزانه برشی از نان چاودار خواهی بود یا لیوانی پر از شیرِ خنک و چون ابرهای تار در آسمان پرواز کنند و خورشید خندان سرک بکشد حس میکنم تو را، روی زبانم، حتا بر سقف دهانم پس برای من چون دختری میشوی با پستانهای زیبا آهای! شادی کوچک سرخ عیدانه هر تکّه از تنت را م...

اهلِ حقیقت نزدِ من آن کس است که سر در صحراهایِ بیخدا مینهد و دلِ حرمتگزارِ خود را میشکند. او در ریگزارِ زرد، تافته در تَفِ خورشید، چه بسا تشنه کام، به جزایرِ پُرچشمهسار نیمنگاهی میافکند؛ آنجا که زندگان در زیرِ درختانِ سایهگُستر آرمیدهاند؛ اما تشنگیاش او را بر آن نمیدارد که در خیل این آسودگان درآید. ...

«قابیل: به من بیاموز شاد یا غمگین چگونه در انتظار جاودانگی باشم؟ شیطان: تو خود پیش از دیدار من، دانسته بودی. قابیل: چگونه؟ شیطان: با رنج کشیدن »xa0 - هر آنچه زندگی بخش است ضدعقلانی است-نه فقط غیرعقلانی- و هر آنچه عقلانی است ضد حیاتی است. و جان کلام در سوگناکی زندگی همین جاست... آدمیزاد در تنگنای خرد...

از اول تا به آخر، زندگی رنجِ مکرّر بود چه فهمِ دیر و دوری! مرگ، پایانِ کبوتر بود گِره نگشود حتّی اختراعِ خنده از دل ها که غم از شادمانی هایِ خُردِ ما فراتر بود همیشه گُم شدی در خنده های فوجِ تن هایان ولی پلکِ تماشایت، همیشه خسته و تَر بودxa0 ببین یوسف! برادرهات بسیارند...، امّا نه! فقط گرگی که شد مب...